Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en çok tartışılan ve en rahatsız edici filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın aynı adlı eserinden uyarlanan film, hikayeyi II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güçlü adam - bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan - gençleri kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve cinsel istismar rejimi uygular.

Film, Pasolini'nin faşizmi, tüketim toplumunu ve iktidarın yozlaşmasını eleştirmek için kullandığı sert bir alegoridir. Malikanedeki hiyerarşik yapı, totaliter bir devletin mikrokozmozu gibi işler. Oyunculuklar, kasıtlı olarak mekanik ve duygusuzdur, kurbanların insanlıktan çıkarılmasını ve faillerin duyarsızlığını vurgular. Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve mesafelidir; izleyiciyi rahatsız edici sahnelerin pasif bir gözlemcisi yaparak, şiddetin estetize edilmesine karşı çıkar.

Neden izlenmeli? 'Salò', kolay bir izlence değildir; bir deneyimdir. Sinemanın sınırlarını zorlayan, izleyiciyi temel ahlaki ve politik sorularla yüzleşmeye zorlayan bir çalışmadır. Görsel şiddeti, onu sömürü amacıyla değil, iktidarın doğasını ve toplumsal boyun eğişi teşhir etmek için kullanır. Sanatsal cesareti ve felsefi derinliği ile sinema tarihinde kendine özgü bir yere sahiptir. Ancak, yoğun ve rahatsız edici içeriği nedeniyle olgun ve eleştirel bir izleyici kitlesine hitap eder. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan bu film, onun en sert ve en unutulmaz mirası olarak kabul edilir.