Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın zihninde gezinirken, çocukluğuna, annesine ve Sovyetler Birliği'nin yakın tarihine ait parçalı anılarla büyük bir içsel yolculuğa çıkarır. Geleneksel bir anlatı yapısından uzak, düşlerle, anılarla ve tarihi arşiv görüntüleriyle örülü bu film, izleyiciyi zamansız bir akışın içine davet eder.

Margarita Terekhova, hem annenin gençliğini hem de adamın eski eşini canlandırarak unutulmaz bir performans sergiler. Oyunculuklar, filmin rüyavari ve içe dönük atmosferine mükemmel uyum sağlar. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir şiirdir. Her kare, resimsel bir güzellik ve derin bir anlam taşır. Zamanın doğrusallığını reddeden yapısı, belleğin nasıl çalıştığına dair güçlü bir metafor oluşturur.

'Mirror', sadece bir adamın hayatını değil, bir ulusun kolektif hafızasını, savaşın yaralarını ve insan ruhunun derinliklerini keşfeder. Görsel bir şiir olan bu filmi izlemek, sinemanın anlatım olanaklarının sınırlarını zorlayan benzersiz bir deneyim yaşatır. Tarkovski sinemasına giriş için mükemmel bir başlangıç noktası olan 'Mirror', her izleyişte yeni anlamlar sunan, zamana meydan okuyan bir başyapıttır.