Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, Paris'te tesadüfen bir dairede karşılaşan, yeni dul kalmış Amerikalı Paul (Marlon Brando) ile genç nişanlı Jeanne (Maria Schneider) arasındaki fırtınalı ve anonim bir ilişkiyi merkezine alır. İkili, isimlerini dahi paylaşmadan, sadece fiziksel tutku ve duygusal boşalım için buluşmayı kabul eder. Paul, karısının intiharıyla derin bir yas ve öfke içindedir; Jeanne ise geleneksel bir evliliğe hazırlanırken içindeki özgürlük arayışı ve belirsizlikle boğuşur.

Marlon Brando'nun Paul rolündeki performansı, oyunculuk tarihinde bir dönüm noktası olarak kabul edilir. Doğaçlama anların yoğun olduğu, ham ve savunmasız bir portre çizen Brando, karakterinin acısını ve karmaşasını seyirciye derinden hissettirir. Maria Schneider ise Jeanne karakteriyle naifliğin, merakın ve isyanın ince bir dengesini kurar. Bertolucci'nin yönetmenliği, Vittorio Storaro'nun lirik ve kasvetli görüntü yönetimiyle birleşerek, karakterlerin iç dünyalarını fiziksel mekanlara yansıtır. Boş daire, ilişkinin yalıtılmışlığını ve duygusal çıplaklığını simgeler.

Film, çıktığı dönemde cinsel içeriği ve açık sahneleriyle büyük sansasyona ve sansür tartışmalarına yol açmış, hatta Bertolucci ve oyuncular yargılanmıştır. Ancak 'Last Tango in Paris', salt bir şok filmi değil; yas, yalnızlık, kimlik arayışı ve insan ilişkilerindeki güç dinamiklerini derinlemesine irdeleyen psikolojik bir dramdır. İzleyiciyi rahatsız eden, düşündüren ve tartışmaya zorlayan bu film, 1970'ler sinemasının cesur ve deneysel ruhunu en iyi yansıtan eserlerden biridir. Sinema sanatına ilgi duyan, oyunculuk başarılarını takdir eden ve sınırları zorlayan hikayelere açık her izleyici için temel bir deneyim sunar.